Zamandan Düşenler

tükendik bir gece, düştük zamandan

yoruldu kaldı ömür dediğin öylece

kaderin nihayeti henüz durulmadan

çekildik perde arkasına sessizce

tükeniş malumdu ama meçhuldü vakit

ihanete mühürlü usul usul serzenişi

meşruiyet tanımıştı pespayeliğine

köhneliğinde adı konmamış hüzünler

meczubun esvabına bürünmüştü

 

yaşamak avuntusuna değdik vedasız

buğulu bakışlarında yükselen

dolduruşa gelmeye meyyal rotasız

amansız, izansız ve mütemadiyen

adlanmak, adanmaktı; adak olduk sırasız

tükendik; soldu renkleri ufkun, renksiziz

çürümüştü adımlarımız adım adım, adsızız

daldık düşlere ne öncemiz kaldı ne sonramız

 

yolunda gitmeyen bir şeyler vardı üstelik

yolu kaybetmiştik o ıssız gecenin izinde

hayat sahnesinde çarpık birer aynaydı

sıralanıyordu her bir insanın önünde

isyanın adı vardı sadece, inkârın tadı

riyanın sonu gelmez tiradı

kanayan vicdanın sesiyle

kanıma işledi

 

geceye yolculuk sona ermişti oysa

küllenen bileti saklamıştı cebinde

yankısı tık nefes düşler aynasında

geceye sermişti kelimelerin her birini

gecenin sonuna çıkarmıştı yolunu

çıkmaz sokaklara çevirmiş başını ve

çıkarmıştı gömüyü aklının izbelerinden

zamanın sınırına asılıydı parça parça

salınırken kaderi kör ustura ağzında

dilinde yılların eskitemediği hazin şiir

kahir zamanın izlerini gizlemişti

 

gittiğinden beri düşüyorduk sanki

sondan başlıyor gibiydi bazı şeyler

bekleyişler ecelin gölgesine sarılı

dur diyemiyorduk kokuşan etine

dindiremiyorduk

sızlayan kemiğin hasretini

söz geçiremiyorduk fırtınalarına

çarpa çarpa dağıtırken yamaçlarını

mukayyet olamadıklarının bedelini

parçalanan varlığıyla ödüyorduk

 

sahi var mıydık ki yokluğa meyledelim

diyorduk, gecenin derinlerine

kuyuya üflesen dalgalanır mı suları

surları aşılır mı hakikate varanın

ya da dönelim de bir an evvel kendimize

diye soruyorduk boşluğa

dilini kestikleri, sesini kıstıkları

adını anıp karanlığa attıkları gün

yanıtın gelmediği aşikarken üstelik

yine de inadın adına adanmışız

suskunluğa beyhude notlar düşerek

boşlukta yankılar beklemişiz

ne çare bu biçare yüreğe

meğer ne çok yenilmişiz

 

yer yok şüpheye meylinden

akla olduğu kadar

kuruntuların açtığı gedikten

zihnine kederi sızar

oysa belliydi ecelin gelişi

kulağımda tumturaklı curcuna

ardına nice “ama” sığar da

sığamadık gitti şu kalabalığa

kopardı ruhunu hunharca

sundu gölgelerin huzurunda

çoktandır kadere sözümdü

silmeliydim bildiklerimi

indirmeliydim rafları yerinden

kırmalıydım putlarımı

unutuldu çoktan her bir yemin

ölümü bile gömdük buraya

hatırlamak ağır geldi nitekim

insana dönüştük sonra

 

Emre Bozkuş

Yitik Geceye Dua

Uzun geceler apansız bir rüya

Uzun geceler amansız bir hayal

Uzun geceler umarsız bir düş

Düştükçe içine kıvranır zaman

Savrulur yıprandıkça içten içe

Parçalanır avuçlarında iklimler

Pare pare yüreğine dolar

 

    Bencileyin bir sigaradır dua gibi dudağımda

 

Uzun geceye anlatırım bir tek derdimi

Bir geceydi ki korları hâlâ yakar

Geyik boynuzu yırtarken perdeyi

Narı dağılır öylece yarayı dağlar

Bedeni naçar, zihni dağlar aşar

Geceye doğar bütün umutlar

Gecede serpilir tüm yalanlar

Çırpınır yamaçlarında bencileyin

Sesleri ufkun ardına taşar

 

    Ellerinde can vermekteyken aşk

 

Gecenin ıssızlığında kan akar

Gece ki tanımsız bir kavramdır

Kavrar etini, kemiğini ve ruhunu

Yangınlar, yangılar içinde bırakır

Çıplanan bedeninde yitik hazlar

İzleri tazedir öylece dolaşır

Parmak uçlarından başlayarak

Zihninin doruklarına ulaşır ve

Yılgın adımlarla

Topuklarına dek dökülür

Ardından çıt çıkarmaksızın

Terennüme başlar

İçindeki ahlar, acılar, sancılar

 

    Nazenin bir şarkıdır çalınır odanda

 

Geceye söyler şarkısını çaresizler

Çünkü gecedir bedbaht gönlün

Biçare hallerin ikilemi

Sayrılar deryasında biçilmiştir eceli

Yalnız gecenin oluklarında

Sonsuza akarken kovalar

Yalnızca gecede onanır, onarılır

Tarihi geçmiş, tarifi kayıp hazlar

 

    Geceye yayılarak içimize siner

 

İsimsiz bir ecele benzer sonra

Gecedir şahidi geçip gidenlerin

Yaşananları geceye nakşederler

Binbir gece hüznüyle anlatırlar

Bininci gecedeyse zuhur eder

Duyulur esrik bir edayla

Çağlar geçer böylece nazarından

Gecenin hükmüyle aydınlanır

Masallar gerçeğin hükmüne yeniktir

Ne dersen de durulmaz

Durdurulamaz çılgın yakışı

 

    İsmini anarım ey sevgili, neden susarsın

 

İmkansızın şarkısını mırıldanır

Orada, şafağın gelişini muştular

Kendi adı kendi zamanıdır

Ayın şavkını paralar

Yerle yeksan eder bütün hisleri

Bir dokunuş, seziş ve duyuşta

Tutkunun doruklarına çıkar

Sonra mağrur adımlarıyla gelir

Sonsuzluğun kıyılarına

Limanlarından ecel kalkar

Bir yorgan misali örtünür  

Melanetiyle acze bürünür

Aşkıyla suretini seyrederken

Düşer, dağılır, kaybolur

 

    Mavi konuyor koynuna, niçin tutmazsın

Resim: The Night Bird Sings His Lullaby - Natasha Newton

Vuslat

şu çılgın şırıltı, kulağı zehirle dolduran seslerin metafiziksel düzlemi acılar tortulanmış öfkenin doruğunda nidası günah defterine yazılır sarı sıcak dökülürken yanaklarımdan

korkunun şavkı düşer aklın yoluna öfkenin sesi sağır eder vicdanı nazarında binlerce anlam yatar bir bakarsın, gelir yapışır yakana bir daha kurtaramazsın kendini zihnin kırbaçları zamanı dalgalandırır kıyılarına vurur sayısız ceset ecelin ayak sesleri duyulur peşi sıra acelesiz, itidalli adımlarla sürer ardından esrik kelimeleri sancıları eksilmez aldığı nefesin soluğunda rayihası buğulanır çırpınıp duran yıldızlı gecelerde gölgelere karışan adımları celladının izini sürer kabuk bağlamaz olur yaraları boşluğu büyür gitgide gerçeğin hükmünden azade kaçınılmaz olana sarılıp dalıverir karanlığın koynuna sözleri binbir çağın şahidi gözler geçip giden kavimleri ummanın efsununa tutsak damıtır aşkın fikri bilincin köhne ocaklarında gerisi ezeli bir kovalamacadır ipek ipliklerle işlenen kadere yitik seslerin nöbetinde küle namzet, maziye mekkare varlığı arşınlar durmadan sevişmeler buğudur aynasında anlamın is kokulu karartısının bakar yansımasına göz ucuyla ve saplar hançerini acımadan gölgelerin arasında saklanana toplar renkleri henüz solmadan dağlar karayağız fırtınalarda yazmalar bağlar dimağına kurutmak için asmalarda zehirle hemhal gezen efkarı gecenin kuyuları taşkın dışarıda fırtınalı habis düşünce düşlerin kesiştiği noktada bekler anlamsızlığın karşısında isyana başkaldırıya dair sözler söyler bulutlara sarılan bir tohum olur yağmurlarla serpilir toprağına filizlenen vehmiyle günahkâr kavrulur, savrulur, yok olur ruhunu rüzgarlara teslim eder sonra dayanır kapına senden seni dilenir beklemekle bulunmaz, ki istemekle de alınmaz, deyip inayetini rızkından sayar bir avuç heves, bir parça merakla öylece dikilir karşında kavra aciz bedenini arındır günahlarından ki varsın kıyılarına bırak yansın, dokunma mabedine gömülsün külleri alazlandırdığın ateşte hayat bulsun yeni baştan toy, yeni yetme düşleri sıralansın önümüzde melekler tayfı kanatlarında çarpık kutsanışla tanrı buyruğunu bildirsinler ardı sıra acılar acıların şahididir ama ölüm, vuslatın işareti aslında

Dinlemek için:

Sana Bakmak

sana bakmak

sonsuza uzanmak gibi

insanı kendinden koparıyor

sonra dönüp bakıyorsun ardına

bir avuç kül, bir parça toz savruluyor

dünya öylece dönüyor

oyun kaldığı yerden devam ediyor

ansızın bir rüzgar esiyor

kokun çepeçevre sarıyor 

parıltın karanlığı parçalıyor

dimağımda yitik zamanın izleri

tebessümünde hiç söylenmemiş sözlerle

bakıyorsun gözlerimin içine

bakışlarında yıldızlar yanıp sönüyor

ruhumun her zerresi ayaklanıyor 

yağmurlar yağıyor sokağına

saçlarını tel tel topluyorsun

ellerini uzatıyorsun 

parmak uçlarından yaşam filizleniyor

serpiliyor yapraklarına değin 

kor alevleri ruhumu dağlıyor

ve her dokunuşunda

yeni bir ben doğuyor

uyusam diyorum usulca

hiç uyanmasam

ya da gün içime doğsa

dağılıp her yeri aydınlatsa

bilsem ki artık kuşlar göçmeyecek

ben onların yerine göğe çıksam

ufka kadar kendimle yarışsam

bulutların şarkısı çalsa ansızın

bilirim, öyle şey mi olur diyeceksin

duymayınca bilemez insan

oysa melekler önümde sıralanır

zarif sesleri yankılanır

şimdiden, sonsuzluğa doğru

ne yana dönsem seni anımsatır

diğer yanda yalnızlığım durur

kimsesizliğim şahit gidişine

boyanırım baştan ayağa

ve dokurum kendimi ilmek ilmek

durabilmek için karşısında 

gönendiren görklü kulelerinde

kimsesiz sokakların çığlığı duyulur 

düşüşü kutsarım boyuna

zaman içre zamanlar gelip geçer 

çırpınan dilim ve soluklanan ömrümden

silkelenen perdede görünür sureti

aldanışların daimi siluetinin

şahidiyim çürümüşlüğün her biçimine 

ama sensizliğin adı eksik, acısı derin

sızısı geçse de izi sinmiş üstüme bir kere

sevdanın nabzı  şakaklarımda atar

kuşanırım benliğimi usulca

sırtımda asırların ağır yükü

sesini duyduğum nice kayıp ruhun

yasını tutarım yokluğunda

nefesin mevsimler yeşertir

tenimde günahlarımın bedeli

sancılarla kendini gösterir

toprağın nemi dudaklarımda

yırtar bağrını bekleyişin

kaldırır başını umarsızca 

asırlar bir anda siliniverir

kaybolurum o anda

 

işte geldim kapına

uzat ellerini tutunayım

ram olayım soluğuna 

söylesene sevdiğim

ruhumu bedenimden sıyırıp

şafağı getirsem avuçlarımda

sana hiç dokunulmamış yarınlar

hiç öpülmemiş sevdalar bıraksam

yüreğini açar mısın bana

Dinlemek için: 

Vakitsiz Ölüm

sevdanın ateşi geceleri büyür

insan dediğin hep vakitsiz ölür

gönlümün pusulası kayıp

geçmişin yükü omuzlarımda 

usulca dokunursun yaralarıma

süzülüverir bütün acılarım

yüreğimden ruhumun boşluklarına

sokağından, gecenin sonuna değin

yalnızlığını adımlar durmadan

yazgısının yargısıyla muhatap

zincirlerinden kurtulmaya çalışır

coşkun bir sel gibi aktıkça

yaşamadan yitenler zamansızdır

bu esrik savaşın ortasında 

ıssızlığına sığınırlar yüce yüreğin

uzanırlar kan revan içinde 

yitik zihnin kör karanlığına

söylesene gün ışığım, sevgilim

hangi çağın kutsal vazifesi bu

ölülerini dimağına gömdüğün

hangi ozanın kayıp şarkısı 

kanlı devrimlerin çığlığını bastıran

ne zamandır kanar dilimin ucundan

satırlarımın arasına sevda sözleri 

seslenir karanlıkta kendine çaresizce

uzaksın kendine ve daha yakın ecele

işte bunun için yakala baharı damarından

düşsün avucuna nabzı kulağında

henüz rengi solmadan

sık, gevşet ve bekle öylece

sen durdukça dimdik ayakta

yitirmem umudu asla

ne söylenebilir gölgelerin içinden

aşklarının ışığında uyuyanlara denk

Pişmanlık

 geç kalmışım;

yetişemiyorum sana...

Özlemek

Anne denildiğinde sızlayan

Yürektir ve 

hiç dinmeyen şu sızı

tüm bildiğim, olduğum...

sırtıma heybemi aldım da çıktım

bu tekinsiz yollara

aklımda kifayetsiz cümleler

kelimelerin izini sürdüm de durdum

belki de durulamadım

her durakta bir parçamı bıraktım

yine de sessizdir acılarım, yeter ki

şu gördüğüm düşten uyanmayayım. 

Levla'ya Şiirler

-I-

gözleri uçuşu izler

derin uçuş ve kayboluş

kanatlarında günahkar ritimler

sallandıkça saçar tohumlarını

tanrılardan miras şehvetin

karayağız fırtınalar mı getirir

gecenin kıyılarında bekleyeni

ölüm dediğin adsız bir leke 

dalgaları vurur ruhun derinlerine

duyulur gelişi karanfil kokularıyla

dokunuşları efsunkar bir tuzak

ay ışığı paramparça dizlerinde

bedenin her zerresi tutsak

kanayan ufukta sezilir acıları 

dağlar yaralarını şehrin ışıklarıyla

-II-

çatı tepelerinde beliren yalnızlık

korkunun eşiğine kuleler dikmiş

kesif sessizlikte yolunu gözler

adım adım soluğunu yoklar 

dolaşır şehrinin sokaklarını

seyrek, sekerek ve teker teker

düşer zihninin buhranlarından

gölgelerin arasına karışır 

fay hatları depremlere gebe

parçalanan yıldızları toplar

kederle her gece 

tanrı ölümünü müjdeler

Oysa ölüm asırlık bir oyun, derdi.

Yaşamla bağını hiç koparmayan

Sayar hesapsızca yiten zamanı

Ve sızlar yarası hiç durmadan

Çöker sızısı yüreğine aniden

Çınlayan duvarlardan nehirler

Yırtılan göğün yarıklarından

Kayıp şehrin ortasına akar

İzleri silinir zamanla zamansız

Bulutlara üflediği ruhu kaybolur ardından

-III-

şu durmadan akan renkli hayat

başıbozuk yankılar içinde

bir görünür bir kaybolur

bense izlerini yoklarım

zaman silip durdukça

çırpınır anlam aramızda

yitik kelimelerin gölgesine

çarpık sözlerin umuduna

sığınır da bekleriz

gün bizim için doğsun diye

eski bir şarkı mıdır sevmek

adınla başlar ama biter mi söyle

şehirler, binalar çizdim öylece

yeni hayatlar belirdi avuçlarımda

döndüm yine seni seçtim

ne kadar çok öpmek isterdim bilir misin

yaralarla bezeli kırılgan ruhundan

ve ilmek ilmek örmeliydim sevgiyle

ki berkitilmiş cümlelerinle

sar diye mısralarımı

senin gözlerinle bakar Tanrı

cennet adımlarında vücut bulur

sonra üflersin tüm rahmetinle

parmak uçlarından filizlenir

nice ömür, nice sevda, nice ölüm...

Bekleyiş

-I-

sana gelen yollar mühürlü 

kelimeler Nil'in kucağında 

gözleyen bizi ölümün rengi 

belki bir poşet belki de kedi 

taştan yürekler bırakan ardında

ellerini uzattın, zaman uzadı 

uzandı ötelere, ötelerde kaldı

ardından bir ses duyuldu 

döküldü damla damla dizlerine

umudun kanatları toprağa serildi

oysa bilmezdim gözlerini

bakışlarında yıldızlar doğarmış 

acılar acıları doğurur 

zehir yüklü kalemler

zahiri kelam edermiş

coşkun bir sel akarmış

zihnin kör noktalarında 

insanı derinlerinden parçalayan 

hangi ozanın kayıp şarkısıymış

kanlı devrimlerin çığlığını bastıran 

yaz, zamanı, burada ölüler yeşerir

öylece dipsiz kuyulara atılır

nisan yağmurlarında ıslananlar

uzun bekleyişlerin bereketini 

günahların cazibesinde yitirir 

-II-

gecenin oyuklarından sızan 

çaresizliğin yakıcı tadı 

ruhumun boşluklarına dolan 

ve biçimsiz gölgeleri kuşanan

kapanmak bilmeyen yaralar 

eşikte kanatları çırpınsa 

doldursa doludizgin sözlerimi

çıkagelse düşlerden umarsız

tenimi dokunuşlarıysa sarıp

ummanın kıyılarına bıraksa

nisan'ın 14'ü sırtımda ağır yük 

ellerimde bulutların nemi salınır 

oysa sabaha karşı uyanıp

İlk ışıklara gözlerimi araladığımda

yalanla gerçeğin ayırdına vardım 

kanatları açıldı küçük bir kuşun 

caminin minaresinden ayrıldı 

meydanda mahşeri kalabalık 

gözlerindeki anlamsız akisle

düşüşünü gören olmadı 

halbuki bir çırpıda söylemeliydim 

beklerken unutmaktan korktuklarımı

fakat ansızın gördüğümde yüzünü

sessizliği perde perde dolduran 

yağmurlarına sarılıp savruldum

bana şehrinin kapılarını aç

sokaklarında ruhum gezinsin

bana rüyalarını anlat

hatırladığımda gerçekleri

hayallerinin buğusuna kapılayım

bana kadim hikayelerden anlat 

ellerim suyun tuzuyla dolsun 

düşürme yüzünü umutsuzluğa 

rüzgarlara saldığın hatıran 

aciz yüreğimi baştan doğursun

Dinlemek için:

Yalnızlık...

Yalnızlık 

Bir derin kuyu

Derinlerinde

Ölümün elleri gezinen

Sessizlikle sarmalar suyu

Ecelin parmakları dolanır

Ezeli bir düşle 

Yastığında

Güvercin Kanadı

Taken by Emre Bozkuş

Öyle çok öldüm ki, yaşamanın adı kaldı geride

Kendisi ırak illerin kıyılarında sürgün

Hangi çağ anlayabilir benim derdimi

Hangi sevda merhem olur yarama

Kıtalar boyu sürüklenen tektonik sancılar

Arz-ı hal edilen binbir köprülü çile

Gel de kurtar ellerimden akan kanı

Aktığı yerde beden bulmasın diye

Çürüyen kemikler yığılmış önümde

Tutuşan başlıklarda büyük puntolarla

Özgürlük geliyor satır aralarına

Mısralar kanat çırpıyor ardından

Sen oluveriyor gömdüğüm tüm kadınlar

Bilincimin kilitleri aşınmış

Öfkemin tüm sınırları umarsızca aşılmış

Pervasız gönlümün iklimi kurak

Buralarda bir sen varsın işte

Bir de yıldızlı gecelerde sarkıttığım 

Yapayalnız duvak

Doyamıyor şu apansız gecenin sesleri

Kırılıyor en hassas yerinden 

Öylece seriliyor iyi mi, kötü mü

Sallanıyorum tut ellerimden

Duru nehirlerinde arındır dilimi 

Arıt şu derin kuyularında benliğimi

Sana uzanan yollar kapalı diyordu 

Güvercin kanadında savrulan süreya 

Canım, hiç olur mu öyle şey

Hiç kapanır mı cennete açılan yol

Yalnızca ben kaldım bu sofada

Bir de yalanlarla serpilen yaşam

Öyle çok oldum ki ben

Oluşumda bir anlam aradılar

Yokluğum keramet sayıldı

Pirler dilinde, evliyalar elinde

Evlerine çınarlar dikildi

Bahçelerinde 40'lanan deliler

Bense geçip gittim yanlarından

Gözlerimde yas içinde veliler

Ölüm bile aşıp geçti üzerimden

Geriye kalan bir sensin işte

Bir de uzayıp giden geceler...

Dinlemek için:

Antik Acılar

Hayal etmek ne güzel değil mi?

Oysa bazı şeylerin değeri

Henüz yanıbaşındayken anlaşılmalı

taze hanımeli kokarken

avuçlarında dalgalanmalı

uğruna tanrıya kılıç kuşanılan

Aşklar

yaşayan ölülere dönmemeli 

ve her öpücük daima

sunağında Artemis'i gönendirmeli

katlanarak yuvarlanan zaman 

kıvrımlarıyla zihni sarıp sarmalamalı

tutuşmalı dünyanın uçları kökünden

ve sarsılmalı şehvetli gölgeler ışıklarda

söylenmeli o hiç söylenmeyen 

dinlemeyi öğrenmeli esrik çocuk

henüz yaralanmamışken yüreğinden

Zira pek bilinmez ama

seslerin dindirdiği acılar vardır hala

taze begonyalar sarar ruhu

kifayetsiz yakarışların çınlar

tekinsiz gecelerde duyulan

gözyaşları dalgalanır

soruları cevaplarında saklıdır oysa 

benirlenen bakışları dağılır 

kuytu izbelerinde gezinen adımları

paramparça aynalarda

sızlayan eklemlerini geceye asar

belirir yüzeyinde suların 

doyumsuz dokunuşlarıyla

kederli bekleyişlerde çürüyen

yolcuları izler

sarkacın iki yanından da keskin 

kayıp zamanın yitik bireyleri

dudaklarımızda antik acılar 

Afrodit'in günahlarının bedeli

Dinlemek için:

Yaşamak

Missing - Elizabeth Stevens(1973)

En çok böyle zamanlarda

Hissediyorum yaşadığımı

Böyle zamanlarda çöküyor göğsüme

Vicdan denilen yükün ağırlığı

Senden önce bilmezdim hiçbir şeyi

Seninle de öğrenemedim ya

İşte o içimde ukde kaldı 

İhtiyar Gitarist

düşüncelerim uçarı
asılı kalıyor gecede
sesler büyüyor
sığmaz oluyor kabına
bir gölge saklanıyor
sisler arasında
ne söylesem nefesimi kesiyor
anbean yolumu gözlüyor
sus diyor, susmak tek çaren
ama durmuyor
durulmuyor akan nehirlerim

Ah!
aklım, yüreğim ve keşisen noktaları
insan bu oyunu nasıl oynamalı
bir izin alsam şu dünyadan
salıversem azgın iplerini
yaşamak yatağına doludizgin uzanacak
çıkarsam beynimi yıllık izne
düşünceler rayına oturacak
fakat yağmurlu havada şemsiyesiz kalmışçasına
kuşanır durur ölümlüğünü

yaşamaktan kaçtım boyuna
ne gördüysem uzattım ellerimi
soldu renkleri, karabeyaz
çekildi bedenimden
ve süzüldü damarlarımdan
kağıda dökülen ne varsa
ki bin taraçası Lorca'nın
zifiri karanlıkta yolumu tarif eder
bu tekinsiz kalabalıkta aldığım yol
ihtiyar gitaristi oluverir aniden

Resim: Pablo Picasso - The Old Guitarist(1903)

Ölü Adamın Notları - I

 

ölü bir adam gördüm

gezinirken, dün gece

eski bir palto giyinmişti

delikleri göğsünde

gözlerinde hiç aşina olmadığım 

nedametli bir akis

solgun görünmeliydi, ölüydü halbuki 

oysa eceline icat 

dikiliyordu dipdiri

Bruggeli Madonna - Michalangelo

(1501 - 1504)

Duyuru : Finallerimden ötürü bir süre burada olamayacağım, sonrasında görüşmek üzere, sevgiler herkese :) 

Aşk

celladını tanımaktır aşk

kan revan içinde bedeninin

sol yanında düşen kaledir

aşk

tanrıdan bir emanettir aşk

ruhunun kayıp parçası

arayıştır belki de umutsuzca

bulunması mümkün olmayandır

aşk

gelmeyeceğini bilerek beklemektir

‘gitme’ diyememektir aşk

soğuk terler içinde uyandığın

uykusuz gecelerdir

aşk

aşk özlemektir saçlarını

her teline ruhunu saklamaktır

kanlı devrimleri yüreğinde

yeniden yaşamaktır

aşk

İklimler Arasında

taken by Emre Bozkuş

annem derdini

suya anlat derdi

vermezmiş sırrını ele

bir kelimeyle başladım

heceye yuvarlandı

ve bir gece anladım

sözlerden kaçarken

kesif sessizlikte

kulaklarımda çınladı 

"yalnızlık" belirdi ardında

sıraladım tüm anıları

yalnızlık, yalınlaşmaktı oysa 

kaçtığın benliğinde

kendini bulabildin mi?

dinle o fısıltıyı

herkesin vardır bir hikayesi 

anlatacak kimsen yoksa 

aynalarla bakışırsın 

kör kuyulara düşer feleğin nazarı

sözlerden, söz seçip maharetle 

işlenir kara tahtaya

ki mahir ellerinde şekillenir 

kasvetli yazgılar

yarıklarından sızar vicdana

kaçınılması mümkün olmayan

satır aralarında bulunmayı bekler

ayağını sürgüne basarsın

karşında parıldar memleket

böyle karanlık çöktü mü hele

ışıkları iyiden iyiye efsunlanır

çağırır kendine geceler

şehrin ışıkları bir yanar bir söner

aklın sınırlarında gezinir

asrın sırrı mühürlü dudaklarda

boyanır durur tazeliğini

oysa köhneliğinde duyulur

yarım kalmış sevinçlerin

tok ve anlamsız eksikliği  

anıları, acılar depreştirir bir anda

kalıverir muhakemenin ortasında

pişmanlığın sağır edici yankısı

kandırır mı yanılmaz bilinci

çelikten irade, savrulur rüzgarda

izleri, şuura değin ardında

başlangıcı çürümenin 

ilk anda çatışır kendisiyle 

hasretle bakışmalar gelir de

çöker o tozlu nine sandukasına

sorsan iptidai bir yanılgı

açsa Pandora’nın kulakları çınlayacak

ve dillendirse meramını

melodiyi bakışlarında 

sözleri dokunuşlarında arayacak 

sahi kaybolanı 

ne zaman arar insan 

kaybolduğunu anlamadan

oysa kaybedense insan

hakikati elbet kavrayacak. 

zaman ve peşi sıra sürüklenen

o derin uğultu 

ıssız kavrayışla kuşanmış

aciz ben tortusu

düşünceleri iklimler arasında seyyah 

temelsiz çırpınışları kulağımda

tek bir çınlama ve sonrası muğlak

varlığı sayrılar deryasında

ilkel bir avcı gibi, tedirgin

bakışlarında sayılı zaman, 

bir o yana bir bu yana kaçırır 

oysa uzatsa elini bir başka zamana 

bir başka kendine uzanacak

tutsa o sözleri sıkıca

ruhunu, etinden ve kemiğinden sıyıracak

ve dinlese sesini

ilenmiş ruhların 

bahşedilmiş bu özgürlüğe

dokunulmamış yarınlar biçecek

çünkü dağların yamacında kesişir

zamanla, aşkınlığın yoğun hazzı

ırmaklar doğar bakışlarından

tende ölüm belirir 

yürekte fırtına

ki gün gelir bastığın yorgun toprak

çekilir parmakların arasından

ışıkları söner perde perde

gün gelir anı olur, sıyrılır sırtından

acılarla döşeli fani yol

zamana bedeldir çünkü

kimi anlar

öylece dikilir karşında

                                                          çünkü sessizliğin de sesi vardır

kanatlanır uzak iklimlerde

ki yüce bir davettir söylenir 

dillerden dillere bir yol

kadim bir yakarış 

rüzgarlara teslim ettiğin

eski çağın hazinesi

elbet alevlenir

ihtiyar deniz

o saadet günlerini anımsar

ufku delen bakışları

kim bilir, nerededir?

Dinlemek için:

Şarkılar Söyle Güzel Çocuk

Şarkılar söyle güzel çocuk

Şarkılar söyle içinden

Sessizliğinin yankısında

Hayat bulsun umutlar

Şarkılar söyle güzel çocuk

Şarkılar söyle doyasıya

Doğa ana sarsın bedenini

Kelebekler uçuşsun bağrında

Şarkılar söyle güzel çocuk

Bulutlar raks etsin semanda

Şarkılar söyle cennetinden

Sürgün giden yolculara

Şarkılar söyle güzel çocuk

Sevda sözleri çalınsın kulağıma

Pespaye bir devinimdir bu

Binbir renkten yalanlarla

Süslenip duranlara

Şarkılar söyle güzel çocuk

Susmak merhem değil acılara

Yurtsuz birer gezginiz şimdi

Uyku haramdır bizden olanlara

Child With Flowers by William-Adolphe Bouguereau (1897)

Perçem Sokak

kanlı bir direniş gibi
kan revan içindeydi
zihnimin sokakları 
her ayak sesin
yaşamak oldu
kabuk bağladı
ruhumun noksanları
bir bakışın yetti
ruhumda ki
buzları eritmeye
içten bir gülüş
sarmaladı asırlık
köhneleşmiş bedenimi
savurdun her telini
cennetinin
bedevi yalnızlığımda
sonsuza kanat
çırpmak gibiydi
kaybolmak bakışlarında
buğulanan gözlerimde
damla damla süzülen
sevdasın şimdi
yüreğimi savurma karanlığa
sevda yuvasız bir kuşmuş
aç kollarını göğe küsmesin
insan sevdiği kadar
var olurmuş hayatta
hatırladıkça sevmeyi
yaşamayı öğrensin

Street of the Old Town — Oil Painting On Canvas By Leonid Afremov